Nieuwe blog over films (alweer een? ja, alweer een!)

Sinds enkele maanden schrijf ik wel eens een filmrecensie die ik dan hier publiceer. Dat komt omdat ik sinds februari operateur-vrijwilliger ben bij Cinema Middelburg, het filmhuis in mijn woonplaats.

Dat is leuk om te doen, maar het heeft niet zo veel raakvlakken met wat ik verder schrijf op dit blog. Daarnaast ben ik een actief label-gebruiker en met twee aandachtsgebieden begint dat verwarrend te worden. En tot slot wilde ik de recensies in een andere sfeer publiceren en daarnaast nog veel meer over filmkunde schrijven. Dus maar een eigen filmblog opgezet:

Weer een filmblog

De reeds gepubliceerde recensies laat ik hier staan, maar zijn ook daar terug te lezen. Alle nieuwe recensies komen alleen op mijn nieuwe blog terecht.

Veel plezier!

(Voor de archivarissen onder ons: mijn laatste recensie, Hyde Park on Hudson, gaat onder andere over Margaret Suckley. Zij was de personal archivist van Franklin D. Roosevelt en de eerste archivaris van de Franklin D. Roosevelt Presidential Library and Museum.)

Plaatjes
http://authorhive.files.wordpress.com/2010/10/movie-screen.jpg

Film: No! (2012)

1988: de Verenigde Naties hebben het regime van dictator Pinochet gedwongen een referendum uit te schrijven: met een simpel ja of nee moeten de Chilenen beslissen over het wel of niet aanblijven van de man die al sinds 1973 de onbetwiste leider van het land is.

René Saveedra, een gehaaide reclamejongen, wordt gevraagd om mee te werken aan de nee-campagne. Het campagneteam mag in de aanloop naar het referendum elke dag vijftien minuten vullen met een boodschap tegen het regime van Pinochet. René weet dat het aannemen van deze baan kan betekenen dat hij zijn gegoede positie in de maatschappij kwijt zal raken maar laat zijn idealen overwinnen; hij neemt de uitdaging aan. Hij zal veel moeten doorstaan, met als belangrijkste hindernissen de intimidatie van het Pinochet-regime en de verdeeldheid binnen de leden van de nee-campagne.
(Bron: Filmtotaal.nl)

De film speelt zich af tegen de glory days van het yuppen-dom. Geld, status en individuele vrijheid zijn belangrijk en het gaat niet om de inhoud maar om de verpakking, als je iets verkocht wil hebben.

Film: Anna Karenina (2012)

Anna Karenina is het tijdloze verhaal over een buitenechtelijke liefdesrelatie in het tsaristische Rusland van 1874. De prachtige en levenslustige Anna voelt zich gevangen in haar liefdeloze huwelijk met de hooggeplaatste ambtenaar Alexei Karenina. Wanneer ze graaf Vronsky leert kennen, ontstaat er een gepassioneerde affaire met tragische gevolgen. (Bron: Pathé.)

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Leo Tolstoj en voor een groot deel opgenomen in een 19e eeuws theatergebouw. De scenewisselingen zijn, zeker in het begin, fraai opgelost. Terwijl de acteurs spelen, wordt de omgeving omgebouwd van een barbier in een huiskamer in een kantoor in een restaurant in een feestzaal. Waarna een van de spelers het feest verlaat, de coulissen in loopt en via een trap op de rollenzolder komt en daarmee in een armoedig huisje belandt (waarbij de katrollen en touwen voor de decors gewoon zichtbaar blijven).

Film: Jagten (2012)

Kleingeestig kwaad. Dat is waar de film Jagten over gaat:

Wanneer kleuterleider Lucas door de vijfjarige Klara ten onrechte wordt beschuldigd van misbruik, verandert zijn leven van het ene op het andere moment in een nachtmerrie. Het nieuws verspreidt zich snel en de inwoners van het dorp beginnen zich tegen hem te keren. De eens zo hechte lokale gemeenschap valt uit elkaar, terwijl Lucas tot doelwit is verklaard.

Bij zo'n beschuldiging word je leven (zeker als man en vader) verwoest. De hechte gemeenschap valt overigens niet uit elkaar, weet precies hoe ze de misdaad aan de vermeende misdadiger moeten koppelen, om daar eensgezind tegen op te treden. Een volksgericht is immers zo gevormd en in dit soort gevallen ben je schuldig tot het tegendeel bewezen is, als dat al ooit te bewijzen valt. Zowel mannen als vrouwen spelen daarbij hun eigen, nare rol. Ook als de situatie veranderd, gaat uiteindelijk de hechte gemeenschap vóór het recht. Het laatste shot van de film maakt dit nog even pijnlijk duidelijk.

Film: Renoir (2012)

Côte d'Azur, 1915. In de nadagen van zijn leven wordt de kunstenaar Pierre-Auguste Renoir gekweld door het verlies van zijn vrouw, de pijn van artritis en het slechte nieuws dat zijn zoon Jean gewond is geraakt. Als een jong meisje op wonderbaarlijke wijze zijn wereld betreedt, krijgt de oude schilder nieuwe energie. Ze zal zijn laatste model en muze worden. Wanneer Jean terugkeert om te revalideren, raakt ook hij in de ban van het beeldschone meisje. Ondanks de felle tegenstand van zijn vader, wordt hij smoorverliefd op deze vrije, ontembare geest en ontdekt door haar zijn artistieke zelf.

Zo luidt de officiële beschrijving van de film. Een kunstzinnige film met een liefdesverhaal. Dat is het ook wel, maar zeker niet het enige. Sterker, het jonge mysterieuze meisje (Andrée) gaat op den duur zelfs een beetje vervelen en de relatie met de zoon (Jean) is voorspelbaar. De ingewikkeld lijkende relatie tussen de overleden echtgenote en moeder en de modellen van Renoir is iets te oppervlakkig naar mijn smaak.