Konmari Kletskoek

Vorige week even gelezen in het boek "Opgeruimd!" van Marie Kondo, een opruim-goeroe, die als stelregel heeft dat als je er niet blij van wordt, het weg kan. Dat noemt ze Konmari.

Vanuit mijn achtergrond vooral het hoofdstuk over 'vervelende paperassen' gelezen. Wat een beperkte vrouw. De vuistregel: alles moet weg (want van paperassen wordt je niet blij) gaat volkomen voorbij aan de functie van die 'paperassen'.

Het is duidelijk dat ze nooit een echte huisadministratie heeft moeten voeren, anders begrijp je wel dat veel paperassen een geheugen- en bewijsfunctie hebben die veel verder gaat dan de beperkte doelen van mevrouw Kondo.

De Leugenmachine

Verhalen over oplichters, fraudeurs en simulanten happen altijd lekker weg. En verhalen over een hoog aangeschreven beroepsgroep die zich keer op keer in de maling laat nemen door deze figuren zijn helemaal smullen. In zijn boek De Leugenmachine beschrijft Harald Merckelbach hoe politie, justitie, psychologen en psychiaters door simulanten om de tuin geleid kunnen worden.

De Leugenmachine is een verzameling gevalsbeschrijvingen, gegroepeerd rond een thema. In twaalf hoofdstukken komen allerlei simulanten voorbij die naïve, zelfingenomen dokters in de maling nemen. Maar ook pijnlijke gevallen waarin het justitieel apparaat door een gebrek aan kennis en het uitgangspunt toeval-bestaat-niet daadwerkelijk zieke mensen tot onhoudbare bekentenissen dwingt.

Geheugen als archief

Ergens begin dit jaar heb ik als luisterboek De Heimweefabriek van Douwe Draaisma beluisterd. Het werd me aangeraden door Dany Venema, die vond dat Draaisma interessante dingen over archieven en geheugenfunctie te melden heeft. Hij had gelijk.