Vier Vormen van Vervanging

Dit is geen luchtig verhaaltje.
Het gaat over vakidioot haarkloven op de micrometer. Het gaat over de vervanging van archiefstukken in de zin van artikel 7 van de Archiefwet 1995, ook wel substitutie genoemd. En dan over de daarvoor gebruikte terminologie. U bent dus gewaarschuwd. (En toch is het allemaal niet onbelangrijk.)

Alsof het gedrukt staat

(Dit blog is gisteren eveneens gepubliceerd op Archief2.0)

Driekwart jaar geleden kwam er een tweet van @robvandervelde langs in mijn tweetstream, met de volgende tekst:

@Ingmario @elchido Boekje van Ambtenaar 2.0 beta binnen en staaT een van jullie tweets er zomaar in:) grappig
(Vr. 11/12/2009, 17:39)

Aha. Mijn naam wordt genoemd en nog wel in een gedrukt boekwerk. Daar wordt een mens nieuwsgierig van. Nu wist ik wel dat de "2e, geheel gereviseerde druk" van Ambtenaar2.0 uit was (getiteld: Ambtenaar 2.0 Beta), maar ik was er nog niet aan toe gekomen om het van voren naar achteren door te nemen.

Na die tweets ook niet gedaan, maar wel gescand op die genoemde tweet. Het bleek te gaan om een tweet van @Ingmario aan mij over een truukje dat hij uit Ambtenaar 2.0 (1e druk) gehaald had en wellicht bij mij van toepassing had kunnen zijn. De tweet, afgedrukt op blz. 109, was een illustratie van het werken als Ambtenaar 2.0 en de schrijver (of beter gezegd: samensteller Davied van Berlo) van het boek had aan de boodschap in de tweet een aanname verbonden. En die aanname klopte niet.

Culture Clash: 2.0 versus 0.0

Vorige week las ik de column van Tim de Haan over de langzaam maar zeker veranderende wereld. Het ging over zijn positieve ervaring met het kikker-in-een-pannetje-opwarmend-water fenomeen en ik kan me wel vinden in zijn verhaal. Het gaat steeds beter met de Web2.0-mentaliteit in ons vakgebied, zoals verwoord in het Manifest, en het is goed om je dat af en toe te realiseren.

Niettemin zie ik zo nu en dan opvallende voorbeelden van gebrek aan aansluiting met de nieuwe wereld. De 'botsingen van culturen' is goed te zien in het gebruik van Social Media voor meningsvorming en vooral in de reacties erop.

In de afgelopen twee maanden kwamen er zomaar drie voorbeelden van zo'n culture clash voorbij.

To boldly appraise where no archivist has appraised before

Ik ben best wel een Science Fiction fan. Niet dat ik boekenkasten vol heb of de bibliotheek leeg lees, maar zo nu en dan een goed verhaal gaat er wel in. Ook in filmvorm, trouwens. Van puur technologische verhalen, zonder een goed uitgewerkte, bijbehorende maatschappijbeschrijving word ik niet zo warm. Ik heb meer met verhaallijnen waarbij de karakters weliswaar beïnvloed worden door de fictieve stand der techniek, maar waar vooral hun handelen wezenlijk is (ik gebruikt hier opzettelijk niet het woord menselijk). Eigenlijk een beetje zoals Web2.0: het is technology driven, maar heeft vooral maatschappelijke invloed door het gebruik als sociaal medium.

Realistische SF-verhalen die zich in de relatieve nabije toekomst afspelen, zijn aantrekkelijk, omdat je er zelf op door kunt fantaseren. Meestal is er op het internet voldoende wetenschappelijk materiaal voorhanden om de stand der techniek e.d. te achterhalen. Grootse, meeslepende, maar net haalbare plannen die serieus overwogen worden maken me blij en enthousiast.

Ruimtekolonisatie
Bijvoorbeeld de Space Settlement overwegingen van de NASA: spreading life throughout the solar system. Ook al is het meeste materiaal al wat ouder, het blijft mooi om te zien hoe men denkt ons zonnestelsel (and beyond..!) te kunnen koloniseren.

NASA Space Colony Art uit de jaren 70

Archivaris
En dan denk ik altijd aan mijn vak: Archivaris. Hoe zou dat er in zo'n situatie uitzien? Zijn er nog archieven? En zijn er specialisten nodig voor het beheer? Wie gebruiken die archieven dan? Enzovoort.

Burgerarchivaris

Eergisteren verscheen een aardige blog van de Amerikaanse archivaris Kate Theimer over de term Citizen Archivist: de Burgerarchivaris.

Information is everything!

Deze week kwam ik dit filmpje tegen. Het is een interview met de natuurkundige Vlatko Vedral, die stelt dat de meest fundamentele elementen van het heelal bestaan uit informatie. Hij hoopt dat we op een dag ook alles zo kunnen uitleggen.

Het interview gaat vrij breed en duurt zo'n 20 minuten. Ook vragen als "How is humanity information?" worden behandeld. Altijd aardig om er eens vanuit een ander vakgebied naar te kijken.



Professor Vedral heeft een boek over dit onderwerp geschreven: Decoding Reality: The Universe as Quantum Information.

Bekijk hieronder de "trailer" van het boek, of lees de recensie van de New Scientist:

Archiefregeling

Morgen wordt de nieuwe Archiefregeling van kracht.
De site van het Nationaal Archief heeft het ook wel over Archiefregeling 2009 en Rijksoverheid.nl over Archiefregeling 2010. De Regeling zelf heeft het in artikel 62 over gewoon Archiefregeling. Maar als u er nu echt een jaartal achter wil zetten (want dat geeft toch aan dat het ook weer eens veranderd kan worden), gebruik dan 2009. Dat wordt in de archivistische volksmond het meest gebruikt.

Van DNA en statistisch onbenul

In de Washington Monthly van maart/april 2010 stond een interessant artikel, getiteld DNA's dirty little secret : A forensic tool renowned for exonerating the innocent may actually be putting them in prison.

Zaakgericht werken: niets nieuws onder de zon

Hét toverwoord voor DIV-medewerkers en Records Managers is zaakgericht. Zeker in gemeenteland is dit een belangrijk punt; het zaakgerichte werken. En het schijnt alles te veranderen.

Wat is zaakgericht werken?
Uiteraard heeft Wikipedia een beschrijving, die ik even snel zal samenvatten. Zaakgericht werken is een:
1. Ordeningsprincipe voor informatie;
2. Manier van werken;
3. Inrichtingsprincipe voor een digitale werkomgeving.

En zoals iedere DIVver of Records Manager meteen ziet; nummer 1 raakt onze core business. Het ordenen (en toegankelijk maken en houden) van informatie ís ons werk.

Archief = fiets

Een paar dagen geleden verscheen er een artikel in Binnenlands Bestuur, met als titel Stukken bestaan, maar zijn van niemand. Het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK) wees een verzoek van Binnenlands Bestuur op basis van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) op wel heel bijzondere gronden af. Een aardig staaltje van onkunde op het gebied van archief- en informatierecht.

Geheugen als archief

Ergens begin dit jaar heb ik als luisterboek De Heimweefabriek van Douwe Draaisma beluisterd. Het werd me aangeraden door Dany Venema, die vond dat Draaisma interessante dingen over archieven en geheugenfunctie te melden heeft. Hij had gelijk.

CHIDO: een nieuw adviesbureau

CHIDO staat voor Chido Houbraken Informatie-, Documentatie- en Organisatieadvies en vanaf 1 september 2009 in bedrijf.

Zolang CHIDO nog geen eigen site heeft, met flashy logo en zo, dient dit blog voor het verspreiden van informatie over het bedrijf. De eigenaar, Chido Houbraken, is ook na te trekken op LinkedIn.

CHIDO richt zich op het adviseren van organisaties op het gebied van de logische inrichting en ordening van hun informatiehuishouding. Over de gevolgen van digitaliseringstrajecten voor de geheugen- en verantwoordingsfunctie van de gedigitaliseerde informatie is veel kennis en ervaring aanwezig.

CHIDO levert kennis, kunde en kwaliteit verpakt in heldere adviezen en aanbevelingen. Indien gewenst kunnen de aanbevelingen, mits overgenomen, gemonitord worden. CHIDO is een éénmansbedrijfje (een zelfstandige professional) en vooral geïnteresseerd in kleinere adviesopdrachten. In deze opstartfase zijn er nog opdrachten in te plannen.