Film: Anna Karenina (2012)

Anna Karenina is het tijdloze verhaal over een buitenechtelijke liefdesrelatie in het tsaristische Rusland van 1874. De prachtige en levenslustige Anna voelt zich gevangen in haar liefdeloze huwelijk met de hooggeplaatste ambtenaar Alexei Karenina. Wanneer ze graaf Vronsky leert kennen, ontstaat er een gepassioneerde affaire met tragische gevolgen. (Bron: Pathé.)

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Leo Tolstoj en voor een groot deel opgenomen in een 19e eeuws theatergebouw. De scenewisselingen zijn, zeker in het begin, fraai opgelost. Terwijl de acteurs spelen, wordt de omgeving omgebouwd van een barbier in een huiskamer in een kantoor in een restaurant in een feestzaal. Waarna een van de spelers het feest verlaat, de coulissen in loopt en via een trap op de rollenzolder komt en daarmee in een armoedig huisje belandt (waarbij de katrollen en touwen voor de decors gewoon zichtbaar blijven).

De aanvraagprocedure voor een ID-kaart voor kinderen

Twee weken geleden moest de ID-kaart van mijn dochter verlengd worden. En omdat ze onder een bepaalde leeftijd is, moet dat door een ouder/verzorger gedaan worden, waarbij het kind ter plekke moet tekenen.

De portretfoto van de schoolfotograaf konden we niet gebruiken, omdat ze daar lachend op staat en haar oren niet zichtbaar zijn. En dat is een 'show stopper' in de ID-kaart procedure (ik vermoed hier een goed gelobbyde kartelafspraak tussen school- en pasfotografen). Dus eerst naar de pasfotograaf en dan met ijzige tegenwind (mijn dochter zag echt niet in waarom ze mee moest) naar het stadskantoor.

Daar werd me aan de receptie verteld dat het aanvraagformulier door beide ouders ondertekend had moeten zijn. Stom, niet goed gelezen op het ontvangen formulier. Flink geïrriteerd fietsten mijn dochter en ik naar mijn vrouw, die gelukkig in de stad werkt. En dan weer terug door de koude wind om eindelijk de ID-kaart aan te vragen.

Het edepot? Dat ben ik!

Hoera! Vandaag kregen wij (Erika Hokke en ik) formeel de opdracht van de WVI om een Introdag edepot te ontwikkelen voor de verschillende RHC’s en deze daarna ook uit te voeren.

En, lieve lezers, daar worden wij erg enthousiast van!

Duurzame toegankelijkheid van digitaal archief  vraagt om een edepot: het geheel van organisatie, beleid, processen en procedures, financieel beheer, personeel, databeheer, databeveiliging en aanwezigehard- en software, om het duurzaam beheren van te bewaren digitale archiefbescheiden mogelijk te maken.

Een hele mond vol.

De Nederlandse RHC’s (Regionale Historische Centra) en het Nationaal Archief werken samen aan een landelijk edepot. Langzamerhand zijn ze zo ver dat het edepot lokaal, bij de verschillende RHC’s ingericht kan worden. Dan wordt het meteen actueel voor de medewerkers.

Kern van de Introdag is om te zorgen dat alle medewerkers van een RHC betrokken raken bij de implementatie van het edepot en dat ze een idee krijgen bij de gevolgen voor hun eigen werkzaamheden.

We gaan daarbij uit van het concept Het edepot? Dat ben ik! Het edepot is een combinatie van hardware, software, middelen en vooral mensen en afspraken. Het is dus meer dan technologie en zal van veel mensen een nieuwe houding vergen.

Dat willen we bereiken met de volgende ‘denkstappen’:

• bewustwording : oh, is dàt een edepot
• urgentiegevoel: dat edepot, daar moet ik wat mee
• saamhorigheid: we doen het samen en het is relevant
• enthousiasme: met het edepot kom je verder!
• en een blik op de toekomst: zo gaan wij werken met dat edepot

Natuurlijk is één dag niet genoeg om iedereen een nieuwe werkwijze eigen te laten maken. Maar het is wel een fundament waarop de rest (visievorming, training en opleiding, werkafspraken) gedragen kan worden.

En opeens weet je het: “Het edepot, dat ben ik!!!”

Archives: The War on Entropy

Hoe denken anderen over ons, archivarissen, en ons vak:

Bijschrift toevoegen

Eerder schreef ik al over de Dark Archives van Maly. In zijn stuk in Contents Magazine zegt hij eveneens iets over de rol van een archief:

Archives as commonly understood are bastions in the war on entropy. From within the archives, a holding action is fought against the ravages of time. The mission is to preserve the few scraps of knowledge, art, and memory you have clawed out of a barely intelligible universe, and to pass them down to future generations. 

The basic activities of an archive are collection, storage, preservation, search, and retrieval. Together, these form interrelated but non-identical streams. When the rate of some streams outpace the others, things start to go strange: when the rate of collection and storage outpaces search and retrieval, we begin to lose access to an archive’s contents, and the archive begins to go dark.

En verderop:

I said earlier that archives are at the front lines of the fight against entropy. To be precise, the entropy of decay that robs us of the scraps of knowledge we have managed to collect. [...]  we have come to understand that there is a second kind of entropy at play: the entropy of an archive grown too quickly, which outstrips its maintainers’ abilities to retrieve the information being stored.

Ik had het zelf kunnen zeggen. Maar dan vanuit een ander uitgangspunt ;-)

Meer meningen van anderen over ons.

Plaatjes
http://fixedlimits.files.wordpress.com/2012/12/tumblr_mb4nutk6to1qczxa6o1_500.jpg?w=640

Film: Jagten (2012)

Kleingeestig kwaad. Dat is waar de film Jagten over gaat:

Wanneer kleuterleider Lucas door de vijfjarige Klara ten onrechte wordt beschuldigd van misbruik, verandert zijn leven van het ene op het andere moment in een nachtmerrie. Het nieuws verspreidt zich snel en de inwoners van het dorp beginnen zich tegen hem te keren. De eens zo hechte lokale gemeenschap valt uit elkaar, terwijl Lucas tot doelwit is verklaard.

Bij zo'n beschuldiging word je leven (zeker als man en vader) verwoest. De hechte gemeenschap valt overigens niet uit elkaar, weet precies hoe ze de misdaad aan de vermeende misdadiger moeten koppelen, om daar eensgezind tegen op te treden. Een volksgericht is immers zo gevormd en in dit soort gevallen ben je schuldig tot het tegendeel bewezen is, als dat al ooit te bewijzen valt. Zowel mannen als vrouwen spelen daarbij hun eigen, nare rol. Ook als de situatie veranderd, gaat uiteindelijk de hechte gemeenschap vóór het recht. Het laatste shot van de film maakt dit nog even pijnlijk duidelijk.

Dark Archives

U bent de beheerder van een archiefbewaarplaats? Dan bent u wellicht - zonder dat u het wist - de trotse eigenaar van... Dark Archives!

Lichte Studiezaal voor Donkere Archieven

Film: Renoir (2012)

Côte d'Azur, 1915. In de nadagen van zijn leven wordt de kunstenaar Pierre-Auguste Renoir gekweld door het verlies van zijn vrouw, de pijn van artritis en het slechte nieuws dat zijn zoon Jean gewond is geraakt. Als een jong meisje op wonderbaarlijke wijze zijn wereld betreedt, krijgt de oude schilder nieuwe energie. Ze zal zijn laatste model en muze worden. Wanneer Jean terugkeert om te revalideren, raakt ook hij in de ban van het beeldschone meisje. Ondanks de felle tegenstand van zijn vader, wordt hij smoorverliefd op deze vrije, ontembare geest en ontdekt door haar zijn artistieke zelf.

Zo luidt de officiële beschrijving van de film. Een kunstzinnige film met een liefdesverhaal. Dat is het ook wel, maar zeker niet het enige. Sterker, het jonge mysterieuze meisje (Andrée) gaat op den duur zelfs een beetje vervelen en de relatie met de zoon (Jean) is voorspelbaar. De ingewikkeld lijkende relatie tussen de overleden echtgenote en moeder en de modellen van Renoir is iets te oppervlakkig naar mijn smaak.

Hoe denken architecten over archivarissen?

In een column op ArchiNed (voor architecten, dus) naar aanleiding van het verschijnen van de nieuwe collectiecatalogus van het NAi, geeft Piet Vollaard zijn mening over de taken van de archivaris:

Het lijkt erop dat de taken van het archiveren zelf en het tonen of onderzoeken van een selectie uit dat archief hier door elkaar worden gehaald. Een archief zou het als taak moeten zien álles van iedereen te verzamelen (dat is natuurlijk onmogelijk, maar het gaat om het uitgangspunt). 

De archivaris heeft wat dat betreft geen andere inhoudelijke taak dan het zo goed mogelijk beheren en het divers mogelijk toegankelijk maken van het archief. Hij kan daarbij wat mij betreft naast de traditionele ingangen (ontsluiten op naam, datum, aard van materiaal et cetera) ook thema’s of tags toevoegen, hoe meer ingangen, hoe beter. Maar een thema mag nooit uitgangspunt van verzamelen (of nog erger: ontzamelen) zijn, dat is de taak van de onderzoeker of curator. Voor een goed archief is het cruciaal dat die twee taken niet door elkaar worden gehaald. 

Een goede archivaris houdt zichzelf op de achtergrond en probeert vooral niet sexy, publieksvriendelijk of inhoudelijk te zijn; daar is de museumdirecteur cq conservator voor.

Dat we het maar even weten.

Plaatje
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3fABvh60BIbTgK0q3YCG-4jd9H7lk5PA8JoPBxsuurybxWlSGciUApcCClQuOdHZMYXy71JV1DfsTTZfCBH7hJ8mxfa5UqdTepxUYnhND3QDWG-a95FApwE6ScswmHzvZufQhNiaAyh34/s400/manifest_voor_de_archivaris_20.jpg

Een opvallende ontzameling: Foto zoekt familie

Stel, je hebt als museum in je collectie een verzameling verweesde (tweedimensionale) werken, waarvan de context onduidelijk is. Dan kan je daar een paar dingen mee doen: negeren, zo goed en zo kwaad mogelijk ontsluiten en gebruiken of actief ontzamelen en daarmee de ontsluitings- en digitaliseringskosten betalen.



Met het project Foto zoekt Familie willen het Tropenmuseum en de bibliotheek van het Koninklijk Instituut voor de Tropen de rechtmatige eigenaren van 335 fotoalbums uit voormalig Nederlands-Indië terugvinden.

De Doe-democratie en het archief

En toen was er dus een gemeente die het gewoon deed: uitgaan van de huidige stand der techniek en dan binnen de wettelijke kaders de zaak opnieuw inrichten.  

De nieuwe fusiegemeente Molenwaard bouwde geen nieuw centraal gemeentehuis, maar schafte het gewoon af. De stenen, dan. Want verder is het 'gemeentehuis' alive and kicking:

De nieuwe gemeente zit thuis in uw toetsenbord of drukt op uw deurbel.  

De ambtenaar van de Burgerlijke Stand (voorzien van de onontkoombare teddybeer) komt thuis de geboorte opnemen en een paspoort kan ook thuisbezorgd worden door een koerier, waarbij de verificatie- en identificatieprocedure mobiel afgehandeld wordt.

MAS: Museum aan de Stroom (en QR-codes)

Afgelopen zaterdag hebben we in een opwelling het MAS in Antwerpen bezocht. Een prachtig gebouw en een aardige collectie.

Het gebouw is zestig meter hoog, verdeeld in tien verdiepingen, waarvan er zes zijn ingericht als museum. Verder is er een entree met café, kantoren, een restaurant op de negende verdieping en een panoramaterras op de tiende. Op het plein om het gebouw heen staat, in dezelfde stijl, wat laagbouw. Daarin zitten ontmoetingsruimten, etalages, galeries en natuurlijk de museumwinkel.

Het Mars One archief

Een kleine twee-en-een-half jaar geleden schreef ik iets over archivarissen in een interplanetaire maatschappij. Het was min of meer als grappig-om-over-na-te-denken en SF-achtig bedoeld. Maar de eerste stap zou zo maar dichterbij kunnen zijn dan ik toen dacht.

MarsOne
Het Nederlandse bedrijf Mars One is van plan om binnen tien jaar een kolonie op Mars te stichten:

Mars One brengt de mensheid naar Mars. In 2023 zullen de eerste vier mensen zich er vestigen. Zij vormen de basis van een permanent bewoonde Marsbasis, van waaruit we zullen leren en groeien. Als de eerste bemanning landt, zal er een bewoonbare en duurzame basis klaar staan om de astronauten te huisvesten. Iedere twee jaar zal een nieuwe groep mensen aansluiten. Om dit plan mogelijk te maken heeft Mars One een nauwkeurig en realistisch plan ontworpen dat volledig is gebaseerd op het gebruik van bestaande technologieën.

Te koop: poster Mars One project

Ze timmeren stevig aan de weg, schijnen hun eerste investeerders binnen te halen en hebben ze een werving- en selectieprogramma voor astronauten (denk Nothing beats an astronaut. Ever. Axe-reclame ;-)). En ze hebben een fanclub.

Ontberen uit overtuiging

Het blijft fascinerend om te lezen over overtuigingen die tot een levenshouding leiden die aan het zelfdestructieve grenzen. Vorige week las ik toevallig twee van dat soort verhalen: een Russisch en een Nederlands.

DEN's visie op het Auteursrecht

De auteurswet zoals wij die nu kennen, is verouderd en niet ingesteld op de mogelijkheden van de huidige technologie om digitale informatie beschikbaar te stellen en te verspreiden.

Zo begint het nog uit te komen artikel van DEN in Archievenblad 10 van dit jaar. Uitgezonderd wat dode-bomen-industriëlen, zal iedereen het hier mee eens zijn.

Dode-bomen-industrie

Semantiseren, Linked Open Data en KennisPunt Zeeland

Vanmorgen heb ik tijdens een werkoverleg van mijn opdrachtgever een presentatie gehouden over een pilot waar ik projectleider van was. Het ging over het opstellen van business requirements en het maken van een kleine show case voor het project KennisPunt Zeeland.

In dit project komen de uitgangspunten van Zeeland Centraal en de structuur van Bibliotheek.nl deels samen. In het daarvoor opgestelde Plan van Aanpak was vastgesteld dat Linked Open Data de beste methode was om de connectie te maken.

De presentatie was bedoeld om een overzicht-in-vogelvlucht te geven en een idee te geven van wat er op de medewerkers af kan komen.




Op Frankwatching staat een wat oudere introductie in het Semantic Web en voor hen die willen weten waar dat Linked Open Data-idee vandaan komt, is hier nog maar eens de zeer bekende TED-talk van Tim Berners-Lee:

Bye-bye Amazon ReadingList

Dit wordt geen inhoudelijke post. Ik zet mijn blog nu in als archief van mijn handelen, activeer de geheugenfunctie en wie weet, de verantwoordingsfunctie. Door mijn Amazon reading list van mijn LinkedIn-profiel hier naartoe te kopiëren, behoud ik de informatie in mijn eigen context. Ik kan het dan op LinkedIn verwijderen en heb vanaf dat moment hier een nieuw 'origineel'. Particuliere vervanging, met minimale regels rond authenticiteit en integriteit. Onderstaande informatie is vooral bedoeld om de vervanging te motiveren.

Archiefje digitaliseren? Over AQL, steekproeven, risicomanagement en dat soort saaie dingen

Alweer ruim een jaar geleden was ik voor een opdrachtgever aan de slag met het bepalen van steekproeven voor kwaliteitscontrole van de scanresultaten voor het digitaliseren van ingekomen post. Het was onderdeel van een Handboek Vervanging.

Een van de toezichthouders wilde een wat meer uitgewerkte beschrijving van de steekproefbepaling, het liefst gebaseerd op de Acceptable Quality Level-methode, zoals beschreven in een blog van Ingmar Koch.

Geen onredelijke eis en daarnaast vond ik het interessant om het eens op deze situatie uit te proberen. Tijdens het uitwerken liep ik echter tegen een probleem aan, dat ik ook in een reactie op Ingmars blog beschreven heb: Wat is een acceptabel percentage voor partijen te scannen of gescande documenten (batches) die ten onrechte goedgekeurd worden?

Waarom is mijn Burgerservicenummer ook mijn BTW-nummer?

Ik ben ZZP-er en als zodanig sta ik ingeschreven bij de Belastingdienst. Gevolg is dat ik een BTW-nummer heb, waarin mijn Burgerservicenummer (BSN) verwerkt is.

BTW is een belasting op de omzet (Belasting Toegevoegde Waarde ofwel omzetbelasting) en op zich heb ik daar geen bezwaar tegen. Belastingen zijn in mijn beeld van de maatschappij nu eenmaal nodig.

And rising.

Het gaat mij in dit stuk om dat BTW-nummer. Bob Coret wees me in een reactie op mijn blog over de Rijkspas van ruim een jaar geleden op de privacy-problemen rond het BTW-nummer voor zelfstandigen.

Rue des Archives

Midden in Parijs loopt de Rue des Archives. Een redelijk lange straat en omdat men in Frankrijk de neiging heeft winkels en etablissementen te vernoemen naar de straat waaraan ze liggen, krijg je enkele bijzondere namen te zien (voor archivarissen dan).

Onze twee weken zomervakantie in Frankrijk eindigde met een bliksembezoek aan Parijs. Daarbij kon deze straat niet onbewandeld blijven. Hieronder nog een elftal foto's, lopend van het Hôtel de Ville naar het complex van de Archives Nationales.

210 jaar overheidsarchivaris

Vandaag is het 210 jaar geleden dat Hendrik van Wijn werd benoemd tot de eerste officiële archivaris van de Nederlanden.

Hendrik van Wijn, 1740-1831

Op 5 juli 1802 werd Hernicus van Wijn door het Staatsbewind aangesteld tot 's Lands Archivarius (der Bataafsche Republiek). Hij zou in vergelijkbare functies aangesteld blijven tot zijn dood in 1831 en is de grondlegger van het Algemeen Rijksarchief (nu Nationaal Archief).

Overigens was hij van huis uit historicus en letterkundige en heeft zich op die terreinen ook verdienstelijk gemaakt.

Hij was Rijksarchivaris in de tijd dat het Koninkrijk der Nederlanden nog het huidige Nederland en België omvatte en heeft zich intensief bezig gehouden met de archieven in zowel de Noordelijke als de Zuidelijke Nederlanden.

Met recht kan Van Wijn als archetype voor de archivaris in de Nederlanden gezien worden. Hij acquireerde (zowel uit cultuurhistorische, als recht- en bewijszoekende redenen), hij inventariseerde, hij deed onderzoek en hij inspecteerde. Hoe het met zijn ideeën over publieke dienstverlening stond, is me niet duidelijk. Vermoedelijk werd daar twee eeuwen geleden wat anders naar gekeken dan nu. Maar misschien dat een nadere bestudering van zijn inspectieverslagen een duidelijker beeld oplevert.

Met dank aan Henny van Schie voor de overzichtelijke inventaris :-)

Bronnen
Nationaal Archief, Den Haag, Collectie Van Wijn, nummer toegang 1.13.20
Biografisch Portaal van Nederland
Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek

Plaatjes
http://www.facebook.com/hendrikvanwijn